Bokbierfestverknettering

Stelt u zich eens voor:

Strakblauwe lucht, stralende zon, kabbelende beek en op de achtergrond Majestueuze bergen welke boven een dicht naaldbos uitsteken…
Het Banff National park in de Canadian Rockies

En dan ligt 7270 kilometer verderop Zwolle, het begin punt van onze trip. Wat zeg ik, trip? Ik bedoel eigenlijk pelgrimstocht naar een pareltje tussen alle bockbier happenings.

Zaterdag 1 (b)oktober was de dag waarop we zouden afreizen naar de brouwerij Maallust te Veenhuizen. Om half twaalf verzamelden we op het festival terrein om daarna met de trein naar Assen te gaan. Daarna was het plan om met een pendelbus naar Veenhuizen te worden gebracht. Na een bak koffie met een koek bij de statafel vertrokken we naar Veenhuizen, ons Santiago de Compostella. Zoals elke pelgrimstocht was ook onze Camino de Santiago niet zonder opmerkelijke gebeurtenissen. In de trein naar het Noorden werd het al gauw duidelijk dat het een lastige opgave zou worden om bij elkaar te zitten. 2 mannenbroeders durfden het aan om in de coupé te gaan zitten. De rest van ons genootschap koos ervoor om bij de fietsenplek op het “balkon” plaats te nemen. Op deze plek was juist toen wij daar aankwamen een dame bezig om haar vouwfiets op kunstige wijze vast te ketenen aan de omhoog geklapte zitting van het NS meubilair. Dit was volgens haar nodig om diefstal en ander oneigenlijk gebruik van haar fiets te voorkomen. Na een kort gesprekje beloofden wij om mede een oogje in het zeil te houden en vertrok ze met een gerust hart naar een plekje in de coupé. Stephan schoof de ketting om de zitting omhoog en zette de fiets ergens anders neer…

Nadat de rust weer enigszins teruggekeerd was werden we er gewaar van dat wij niet alleen waren op het Balkon. Tegenover Peterhansel en dus naast Enkie de Neuze zat een wat schuchtere jongeling met grote ogen te kijken naar het gebeuren om hem heen. Onder de indruk van het ogenschijnlijk onstopbare paarse cluppie wist hij geen woord uit te brengen. Gelukkig wist onze veurzitter met zijn zwarte micro expressie magie deze jongen weer aan het praten te krijgen. Eenmaal weer gerustgesteld leerden we dat hij Bertus heet en dat hij een lang weekend naar een 48 1/3 sterren hotel gaat in Appingedam…

Panlat moment. Panlat moment, kent u die uitdrukking? Zou dominee Gremdaat zeggen… Wij kunnen daar nu volmondig ja op antwoorden. Bij vertrek van het festival terrein was er even een momentje van discussie of we de panlatten die bij Henk tegen de gevel stonden mee moesten nemen. Hadden we ze maar meegenomen… Zoveel momenten kwamen voorbij waar deze panlatten zeer handig bij zouden zijn geweest… Een groot gemis.

Gelukkig hadden we niet alles in Zwolle achter gelaten. Bewaakt door Jos Verstappen was er een grote tas met pils en worst meegekomen de trein in. Dit werd snel uitgedeeld en de meute ging rustig verder met de gesprekjes, Bertus hebben we natuurlijk ook wat aangeboden. De fijne Warsteiner was niet aan hem besteed en de lekkere droge worst ook niet bleek later. De postzegels die hij trok tijdens het eten van de worst zijn niet te beschrijven en dat doe ik dan ook niet.

Toen we zaten te bedenken hoe we de pils bij de 2 verstekelingen in de coupé gingen krijgen kwam er plots een conducteur onze bruisende, dampende punica oase binnenstappen. De gesprekken verstomden en snel was het muisstil op het balkon. Gewaarschuwd door Henry en de media zijn wij natuurlijk op de hoogte van het geweld door Conducteurs (humor mensen!) en hadden wij onze kaartjes zeer eerbiedig in de aanslag. Na het knippen van de kaartjes bleek deze conducteur een erg aardige vent te zijn en was zelfs bereid om onze vrienden in de coupé 2 biertjes te brengen. Enthousiast trok Jan met de korte achternaam zijn biertje open en trakteerde daarmee de passagiere naast hem op een bierdouche.

Op het station van Assen aangekomen moesten we even wachten op de pendelbus naar Maallust… even wachten… nog even wachten… Anderen hadden ondertussen met Maallust gebeld en ons werd verzekerd dat alles in de hand was. Ondertussen hadden de Japanse gastarbeiders die ook naar Maallust gingen onder de indruk van de strakke organisatie maar de streekbus naar Veenhuizen gepakt. Wij Hollanders hadden betaald voor de pendeldienst en Wis en Waarachtig, we zouden er dan gebruik van maken ook! Na een gezellig gesprek met drie studentes kwam daar plots de pendelbus de parkeerplaats oprijden. De bus werd natuurlijk bestormd door de kudde wachtenden. Moederkloek Joost deed verwoede pogingen om de club bij elkaar te houden maar helaas toen de bus stampensvol (50 man in de bus waar de max 24 was) wegreed zagen we dat meneer Peer en Meditheerené niet in de bus waren gekomen en dus op de volgende moesten wachten. De busrit was vergelijkbaar met het transport van sardines vanaf de fabriek naar de winkel, maar ging wel lekker snel. De bus zelf was het kleine broertje van de on inmiddels bekende American Schoolbus. Bij Maallust aangekomen checkten we in en kregen we ons proefglas, muntjes en proefnotitie papiertje uitgereikt. Hiermee gewapend werden we op het festival terrein losgelaten. Dit was leuk ingericht met in het midden banken en tafels en de buitenrand werd gevormd door allerlei standjes waarin de brouwers hun 2 bieren aanbieden. Verder werd het geheel compleet gemaakt door een aantal foodtrucks. Een greep uit de gepresenteerde bieren; Koudvuur, Berend Bockje, Rook bock en Oma´s Pruim. meneer Peer en Meditheerené waren ondertussen ook gearriveerd. Het laatst genoemde bier viel volgens mij wel bij iedereen in de smaak. Van dit alles werd genoten aan de lange tafels waarbij kwajongens streken als het proberen bij elkaar een kastanje in het glas te gooien een doorgaande grap was. Rond een uur of vertrektijd gingen we naar voren om weer met de bus terug te gaan naar het station. Helaas kwam op dat moment een schip met zure appels voorbij en moesten we schuilen onder een grote parasol. Gelukkig was er meteen leuk contact met de parasol bewoners en vloog de tijd voorbij. Een vlugge scan na het instappen in de schoolbus leerde ons dat Meneer Peer ontbrak in de bus. Riksdaalder vloog de bus uit om hem te zoeken maar moest niet veel later onverrichter zake terugkeren in de bus omdat hij hem nergens kon vinden. Op zich was dat wel logisch omdat meneer Peer kort nadat Riksdaalder eruit was gevlogen om hem te zoeken zelf de bus inkwam. Hups deurtjes dicht en op naar het station! Op verzoek van Michael Schumacher gingen we om nostalgische redenen op de terugweg langs de Johan Willem Friso kazerne. Op het station aangekomen stond de trein al zowat klaar en konden we zo doorlopen de trein in. Verspreid door de behoorlijk lege trein vonden we allemaal wel een zit/hang/slaapplaats. Een gezin met 2 kinderen uit Meppel was wezen shoppen in Groningen en waren op de terugreis. Kinderen zouden geen kinderen zijn als er niet op los gekwekt werd. Jan met de korte achternaam werd betrokken in een verhaal over vette adidassen meneer Peer werd aan een AIVD onderzoek onderworpen om te achterhalen waarom hij in het buitenlands aan het praten was.

In Zwolle aangekomen was er nog een kleine stoeipartij met de poortjes maar eenmaal buiten zijn we naar Kaya gewandeld om daar lekker te eten. We hebben daar prima broodjes shoarma gegeten en een aantal smulpapen hebben zich nog aan een dame blanche gewaagd. Hierna ging iedereen weer z´n eigen weg.
Ik heb genoten van deze superdag en wil iedereen die mee was bedanken voor de gezelligheid!

Dikke Kaars

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *